عاشقهای دل شکسته

الهي زنده باشم تا که مرگت را ببينم با دو چشمانم

ببينم سخت گرياني، پشيماني و افتادي به دامانم

ببينم بر زمين خوردي و تنها و گرفتاري

سيه پوش و سيه بختي، پرسشان و عذا داري

هزاران بار در روز از خدايت مرگ ميخواهي

به دست خويش هر لحظه ز عمر خود ميکاهي

الهي که بپردازي تقاص هر چه را کردي

الهي که احتياج افتد، تو را بر رحم نامردي

پشيمان گر شوي حتي، تو را ديگر نميخواهم

اگر همچون گدا حتي، نشيني بر سر راهم

تو را هرگز نميبخشم، فراموشت ولي شايد

که پستان را فراموش و بَدان را خاک بايد

دختره دوست پسرش رو خیلی دوست داشت . بهش می گفت :

اگه من دوتا چشم داشتم برای همیشه باهات می موندم .......

یک روز یک نفر پیدا شد که چشماشو داد به دختره .

دختره وقتی تونست دوست پسرش رو ببینه دید اون هم نابیناست .

به پسره گفت : دیگه نمی خوام ببینمت از پیشم برو  !!!!!

پسره وقتی داشت می رفت .

لبخند تلخی زد و با اشک و زیر لب گفت :

 مواظب چشمای من باش.

با سلام خدمت دوستای خوبم من علیرضا 2۰ ساله هسنم

که میخواستم خودم و دوستانی که مثل من دنبال عشق واقعی هستند نظراتشونو

درباره عشق بگن تا با تبادل نظر بین هم بتونیم عشق واقعی که در بین هم سن و

سالهای خودم کم رنگ شده به بحث بپردازیم.من نمیخوام این جا بحث مذهبی با

کسی بکنم .چون می دونم که عده ای از دوستان عشق واقعی رو فقط مختص به

خدا می دونند که من این قضیه رو رد نمی کنم ولی من در این وبلاگم منظور

 دوستیهای بین دخترا و پسرا است که اکثر اوقات هوس با عشق جابجا میشه.

 من میخواستم دوستان به من کمک کننده که بفهمم عشق واقعی رو چه جوری

باید پیدا کنم؟دوستانی که در این رابطه میتونن من و امثال من را راهنمایی بکنن

 خوشحال میشم در نظرات ما را یاری کنند.

به امید روزی که عشق واقعی را بفهمیم

قابل توجه علاقه مندان به قالب وبلاگ

برای دریافت قالب وبلاگ نظر دهید و ایمیل خود رانیز بدهید تا قالبها را به ایمیلتان بفرستیم.

                             نظر یاد تان نرود

روز اول پيش خود گفتم
دگرش هرگز نخواهم ديد
روز دوم باز مي گفتم
ليك با اندوه و با ترديد
روز سوم هم گذشت اما
برسر پيمان خود بودم
ظلمت زندان مرا مي كشت
باز زندانبان خود بودم ....

------------------------

او شراب بوسه مي خواهد ز من
من چه گويم قلب پر اميد را
او به فكر لذت و غافل كه من
طالبم آن لذت جاويد را
من صفاي عشق مي خواهم از او
تا فدا سازم وجود خويش را
او تني مي خواهد از من آتشين
تا بسوزاند در او تشويش را

-----------------------

باز هم قلبي به پايم اوفتاد
باز هم چشمي به رويم خيره شد
باز هم در گير و دار يك نبرد
عشق من بر قلب سردي چيره شد
باز هم از چشمه لبهاي من
تشنه يي سيراب شد ‚ سيراب شد

----------------------

عشقي كه ترا نثار ره كردم
در سينه ديگري نخواهي يافت
زان بوسه كه بر لبانت افشاندم
سوزنده تر آذري نخواهي يافت
در جستجوي تو و نگاه تو
ديگر ندود نگاه بي تابم
انديشه آن دو چشم رويايي
هرگز نبرد ز ديدگان خوابم
ديگر به هواي لحظه اي ديدار
دنبال تو در بدر نميگردم
دنبال تو اي اميد بي حاصل
ديوانه و بي خبر نمي گردم

-----------------------------

ياد بگذشته به دل ماند و دريغ
نيست ياري كه مرا ياد كند
ديده ام خيره به ره ماند و نداد
نامه اي تا دل من شاد كند
خود ندانم چه خطايي كردم
كه ز من رشته الفت بگسست
در دلش جايي اگر بود مرا
پس چرا ديده ز ديدارم بست
هر كجا مينگرم باز هم اوست
كه به چشمان ترم خيره شده
درد عشقست كه با حسرت و سوز
بر دل پر شررم چيره شده
گفتم از ديده چو دورش سازم
بي گمان زودتر از دل برود
مرگ بايد كه مرا دريابد
ورنه درديست كه مشكل برود
تا لبي بر لب من مي لغزد
مي كشم آه كه كاش اين او بود
كاش اين لب كه مرا مي بوسد
لب سوزنده آن بدخو بود
مي كشندم چو در آغوش به مهر
پرسم از خود كه چه شد آغوشش
چه شد آن آتش سوزنده كه بود
شعله ور در نفس خاموشش
شعر گفتم كه ز دل بر دارم
بار سنگين غم عشقش را
شعر خود جلوه اي از رويش شد
با كه گويم ستم عشقش را
مادر اين شانه ز مويم بردار
سرمه را پاك كن از چشمانم
بكن اين پيرهنم را از تن
زندگي نيست بجز زندانم
تا دو چشمش به رخم حيران نيست
به چكار آيدم اين زيبايي
بشكن اين آينه را اي مادر
حاصلم چيست ز خودآرايي
در ببنديد و بگوييد كه من
جز از او همه كس بگسستم
كس اگر گفت چرا ؟ باكم نيست
فاش گوييد كه عاشق هستم
قاصدي آمد اگر از ره دور
زود پرسيد كه پيغام از كيست
گر از او نيست بگوييد آن زن
دير گاهيست در اين منزل نيست

----------------------------

باز من ماندم و خلوتي سرد
خاطراتي ز بگذشته اي دور
ياد عشقي كه با حسرت و درد
رفت و خاموش شد در دل گور
روي ويرانه هاي اميدم
دست افسونگري شمعي افروخت
مرده يي چشم پر آتشش را
از دل گور بر چشم من دوخت
ناله كردم كه اي واي اين اوست
در دلم از نگاهش هراسي
خنده اي بر لبانش گذر كرد
كاي هوسران مرا ميشناسي
قلبم از فرط اندوه لرزيد
واي بر من كه ديوانه بودم
واي بر من كه من كشتم او را
وه كه با او چه بيگانه بودم
او به من دل سپرد و به جز رنج
كي شد از عشق من حاصل او
با غروري كه چشم مرا بست
پا نهادم بروي دل او
من به او رنج و اندوه دادم
من به خاك سياهش نشاندم
واي بر من خدايا خدايا
من به آغوش گورش كشاندم
در سكوت لبم ناله پيچيد
شعله شمع مستانه لرزيد
چشم من از دل تيرگيها
قطره اشكي در آن چشمها ديد
همچو طفلي پشيمان دويدم
تا كه در پايش افتم به خواري
تا بگويم كه ديوانه بودم
مي تواني به من رحمت آري
دامنم شمع را سرنگون كرد
چشم ها در سياهي فرو رفت
ناله كردم مرو ‚ صبر كن ‚ صبر
ليكن او رفت بي گفتگو رفت
واي برمن كه ديوانه بودم
من به خاك سياهش نشاندم
واي بر من كه من كشتم او را
من به آغوش گورش كشاندم

----------------------

مي روم خسته و افسرده و زار
سوي منزلگه ويرانه خويش
به خدا مي برم از شهر شما
دل شوريده و ديوانه خويش
مي برم تا كه در آن نقطه دور
شستشويش دهم از رنگ نگاه
شستشويش دهم از لكه عشق
زين همه خواهش بيجا و تباه

------------------------------

ترا افسون چشمانم ز ره برده ست و ميدانم
چرا بيهوده مي گويي دل چون آهني دارم
نميداني نميداني كه من جز چشم افسونگر
در اين جام لبانم باده مرد افكني دارم
چرا بيهوده ميكوشي كه بگريزي ز آغوشم
از اين سوزنده تر هرگز نخواهي يافت آغوشي

مسافر یک جزیره (دور تادور آب) من باشم و یک دل و یک خدا

من باشمو تمام تنهاییهایم من باشمو لحظه های مقدس نیاز

من باشم و منو منو منو منو ..... خدا و بس./